» 
Miejsca
Tu był kiedyś młyn
» Bejsce
» Bełchów
» Borowiec
» Brzeziny
» Brzeźnica Nowa
» Chocianowice
» Cielętniki
» Działoszyn
» Dzierzgów
» Fałek
» Góra
» Grocholice
» Idzikowice
» Jeżów
» Kielce
» Kochanów
» Koniecpol
» Kotuszów
» Kuryłówka
» Lelów i Biała
» Łomża
» Łowicz
» Maluszyn
» Mosty
» Nasielsk
» Ogonowice
» Opoczno
» Pabianice
» Parzniewice
» Pilczyca
» Piła nad Czarną
» Przedbórz
» Rożenek
» Ruda Pabianicka
» Rzgów
» Sarnów
» Skierniewice
» Sulejów
» Szczawin Kośc.
» Ważne Młyny
» Włoszczowa
» Wola Kazubowa
» Wólka Jeruzalska
» Wroników
» Zgierz
Tablica na kościele w Bełchowie
Bejsce

woj. świetokrzyskie, pow. kazimierski, gm. Bejsce, par. Bejsce - wieś w której parafia istnieje już od 1313 roku. Wspomina ją wielokrotnie Długosz. Bejsce posiadają kościół z 1621 roku z grobami Firlejów, oraz dwór z początku XIX wieku, wybudowany przez Marcina Badeniego. W 1827 roku było tu 112 domów i 690 mieszkańców oraz szkoła, gorzelnia, cegielnia i kopalnia torfu. W roku 1917 został pochowany na tutejszym cmentarzu proboszcz ks. Mieczysław Pytlewski, syn Grzegorza.

Bełchów

woj. łodzkie, pow. łowicki, gm. Nieborów, parafia Bełchów - wieś nad rzeką  Skierniewką, w której pierwszy kościół istniał już przed 1548 rokiem. Obecny, murowany wzniesiony został w latach 1865-1867. Młyn wodny był wybudowany w 1881 roku przez Józefa Konopackiego, syna Jana i Marianny Straganowskiej. W roku 1891 Józef został pochowany na tutejszym cmentarzu.

Brzeziny

woj. łódzkie, pow. brzeziński, parafia Brzeziny - miasto nad rzeką Mrożycą, założone w XIV wieku. Sarnicki piszący około 1585 roku nazywa je obszernym miastem, słynnym wybornymi rzemieślnikami. W XVI wieku miasto było ośrodkiem ruchu ariańskiego. W epoce rozkwitu przemysłu sukienniczego w Królestwie około 1824 roku w Brzezinach liczono 194 majstrów sukienniczych. W 1827 roku było tu 293 domów i 3186 mieszkańców, w 1860 roku 459 domów i 5185 mieszkańców, w tym 2443 Żydów i 682 Niemców. W drugiej połowie XIX wieku Brzeziny  miały 25 zakładów tkackich,  na terenie gminy Brzeziny był 1 młyn parowy, 88 zwyczajnych oraz cztery młyny przy stawach spiętrzonych na rzece Mrożycy: Paluchowizna, Tartak, Rudczyzna i Folusz. Kościoł parafialny, erygowany w 1139 roku, na skutek przebudowy stracił swój pierwotny surowy gotyk. W roku 1825 urodził się w Brzezinach Romuald Feliks Pytlewski, syn Maxymiliana i jego drugiej żony Franciszki Wesołowskiej.

Chocianowice

woj. łódzkie, gm. Łódź  miasto, parafia Pabianice - w XIX wieku wieś z karczmą, a obecnie dzielnica Łodzi. W 1827 roku było tu 33 domów i 234 mieszkańców, a w 1880 roku 60 domów i 480 mieszkańców. Wieś należała do dóbr Widzew. W 1846 roku urodziła się w Chocianowicach Eufrozyna Ignacyna Konopacka, córka Jana i Marianny Pęczkowskiej.

Działoszyn

woj. łódzkie, pow. pajęczański, gm. Działoszyn, parafia Działoszyn - miasteczko opodal Warty. Pierwsza wzmianka o parafii pochodzi z 1411 roku. Kościół parafialny wybudowany został w koncu XVIII wieku. W XVI wieku stał tu też kościół wyznania reformowanego. Bożnica działoszyńska była jedną z najdawniejszych w kraju. Dziedzicami dóbr działoszyńskich byli od końca XVI stulecia Męcińscy. Po Męcińskich dobra przeszły w ręce Myszkowskich. W pierwszych dziesiątkach XIX stulecia nad bramą wjazdową do pałacu miał sie znajdować napis  Ktoś tam sobie dumny z Puław i Tulczyna, a ja jestem kontent z mego Działoszyna . Po śmierci ostaniego dziedzica w 1862 roku dobra przeszły w ręce drobnych właścicieli. Do dworu należał młyn nad Wartą, dzierżawiony przez Dominika Pytlewskiego, który kupił go w 1881 roku. W drugiej połowie XIX wieku w Działoszynie domy były na ogół murowane,  ulice nie brukowane, piaszczyste. Ludność liczyła 4500 głów w tym 3000 Żydów. Niegdyś wysyłano stąd corocznie dużo wełny na Śląsk. Za czasów monopolu tabaczanego była też znakomita fabryka tytoniu i cygar. W roku 1863 urodziła się tu Franciszka Pytlewska, córka Dominika i Małgorzaty  Maszczyńskiej.

Fałek

woj. łódzkie, pow. piotrkowski, gm. Rozprza, parafia Milejów - osada młynarska  nad rzeką Luciązą, dopływem Pilicy leżąca na terenie wsi Milejów nadanej w XII wieku Cystersom sulejowskim. Parafia milejowska była erygowana w XIII wieku. Obecny neogotycki kościół konsekrowany został w 1903 roku. Młyn Fałek kupiony był przez Dominika Pytlewskiego w 1873 roku. W roku 1885 urodził się tu Wacław Konopacki, pierwszy syn Konstantego i Franciszki Pytlewskiej.

Grocholice

woj. łódzkie, pow. bełchatowski, gm. Bełchatów, par. Grocholice - obecnie dzielnica Bełchatowa. przedtem miasteczko nad rzeką Rakarką. Grocholice stanowiły własność kapituły gnieżnieńskiej.  Kościół neogotycki, murowany, przebudowany w latach 1898-1908,  był fundowany przez Wincentego Nałęcza arcybiskupa gnieźnieńskiego  w 1223 roku. W roku  1445,  staraniem Zbigniewa Oleśnickiego Grocholice stały się miastem na prawie niemieckim.  Szkoła początkowa powstała już w 1811 roku.  W 1827 roku było tu 109 domów i 650 mieszkańców, a w 1861 roku liczono już 170 domów i 1860 mieszkańców. W XVIII wieku pod bokiem Grocholic, które były miastem zamkniętym, wyznaniowym,  mała osada magnacka Bełchatów przekształca się w miasto otwarte, które przyjmuje kolonistów z zachodu i Żydów. W 1855 roku urodził się w Grocholicach Dominik Teofil Konopacki, syn Józefa i Józefy Skalskiej.

Idzikowice

woj. łódzkie, pow. opoczyński, gm. Wilków, parafia Libiszów -  wieś nad rzeką Drzewiczką. Wspomina tę wieś Długosz, miała wtedy dwóch dziedziców z rodu Rawitów. Około roku 1592 ludność wsi zmieniła wyznanie na protestanckie. W roku 1844 w Idzikowicach były dwa folwarki, 44 domy i 379 mieszkańców (14 katolików), oraz młyn wodny o 3 gankach, który należał do Piotra Pytlewskiego. W roku 1831 urodził się Józef Teofil Pytlewski, syn Piotra i Magdaleny z Kaweckich. Z Józefa Teofila wywodzi się linia radomska rodziny Pytlewskich.

Kielce

woj. świętokrzyskie, pow. kielecki - miasto wojewódzkie. Kielce są bardzo starą osadą, w której w X wieku wzniesiony został kościół pod wezwaniem św. Wojciecha. Właścicielami osady byli biskupi krakowscy. W roku 1895 zmarła  tu Zofia  Pytlewska córka Franciszka i  Stefanii  Turowskiej.

Koniecpol

woj. śląskie, pow. częstochowski, gm. Koniecpol, parafia Koniecpol - miasto nad rzeką Pilicą. Posiada kościół murowany wczesnobarokowym, zbudowany w latach 1633-1640. W roku 1827 było w Koniecpolu 202 domów i 1399 mieszkańców a  w 1880 roku 206 domów i 2354 mieszkańców. Istniejąca tu w XIX wieku fabryka żelaza (pudlingarnia) zatrudniała 50 robotników.  W gminie Koniecpol w XIX wieku były 3 szkoły początkowe, 2 gorzelnie, fabryla wyrobów miedzianych, gwoździarnia, tartak, dwa młyny i wiatrak.  Młyny w Koniecpolu i Chrząstowie należały do Pytlewskich. W roku 1881 urodził się Władysław Pytlewski, syn Hipolita i Petroneli Szwarc.

Kuryłówka

woj. podkarpackie, pow. leżajski gm. Kuryłówka, par. Tarnawiec - miasteczko na prawym brzegu Sanu. W Kuryłówce znajduje się cerkiew greko-katolicka. Zaś w Tarnawcu, przedmieściu Kuryłówki,  jest koścół rzymsko-katolicki z XIX wieku. Przez te tereny w okresie średniowiecza przetaczały sie nawałnice tatarskie. Tarnawiec załóżyła w roku 1568 Zofia ze Sprowy Odrowążówna, wdowa po Janie Krzysztofie Tarnowskim, nadając nowej osadzie nazwę na cześć męża. Dla tej osady, Józef Potocki, starosta leżajski, zbudował w roku 1749 murowaną kaplicę, filię parafii w Leżajsku. Pod koniec XIX wieku było tu 1602 mieszkańców, z tego 355 osób mieszkało w Tarnawcu. Po rozbiorach Kuryłówka znalazła się pod zaborem austryjackim. W roku 1812 sprowadzono do Tarnawca  kolonistów niemieckich. W roku 1788 urodził się w Kuryłówce Maxymilian Pytlewski syn Tadeusza i Anny z Sokołowskich.

Łomża

woj. podlaskie, pow. łomżyński, gm. Łomża, par. Łomża - miasto nad rzeką Narwią. Podania i niektóre ślady piśmienne, odnoszą zołożenie pierwotnego kościoła farnego w Starej Łomży do 1000 roku.  Mnich benedyktyński, który po św. Wojciechu nawracał Prusaków, miał przybyć na Mazowsze i założyć kościół Św. Wawrzyńca. Łomżą uzyskała prawa miejscie w 1418 roku, a po wcieleniu Mazowsza do Korony stała się miastem królewskim. Szybki rozwój miasta nastąpił w drugiej połowie XIX wieku, kiedy stało się głównym miastem gubernii łomżyńskiej. Do łomżyńskich dóbr rządowych należały miedzy innymi  osada młynarska Zambrów i młyn Kryska.  Łomża posiada 3 stare kościoły katolickie,  najstarszy farny konsekrowany był w 1525 roku. W roku 1847 urodził się tu Aleksander Józef  Pytlewski syn Romualda-Feliksa Pytlewskiego i Józefy z Dobrowolskich.

Maluszyn

woj. łódzkie, pow. radomszczański, gm. Żytno, par. Maluszyn - wieś nad rzeką Pilicą. Posiada kościół parafialny murowany z XVIII wieku. W roku 1827 było tu 23 domów i  263 mieszkańców. W 1880 roku 28 domów i 257 mieszkańców.  W XIX wieku dobra Maluszyn należały do Ostrowskich. Zachowały się do dziś fragmenty zespoły pałacowego. W 1889 roku urodził się tu Jan Pytlewski, syn Stanisława i Teofili Nodzyńskiej.

Mosty

Mosty, obecnie na Białorusi - miasteczko na lewym brzegu Niemna, poniżej ujścia Szczary. Od 1588 roku Mosty wchodziły w skład ekonomii grodzieńskiej. W 1890 roku było 1317 mieszkańców, w tym 380 Żydów. W końcu XIX wieku w miasteczku znajdowały się składy zboża na handel zagraniczny i przystań promów na Niemnie. Drewniany kościół katolicki pod wezwaniem Jana Chrzciciela został wzniesiony przez królową Bone w 1539 roku. W 1926 firma Bracia Konopaccy wybudowała w Mostach fabrykę sklejek lotniczych. Fabryka została przejęta przez Sowietow w 1939 roku. Obecnie nazywa sie Mostodrew i produkuje meble.

Ogonowice

woj. łódzkie, pow. opoczyński, gm. Opoczno, par. Opoczno - wieś nad rzeką Drzewiczką, która była wsią królewską osadzoną na prawie niemieckim. Dziesięcina z łanów kmiecych była przekazywana kapitule sanodomierskiej, natomiast  wójtostwo dawało dziesięciną wikariuszom w Opocznie. W 1880 roku było 58 domów i 490 mieszkańców. W 1847 roku urodziła się Sabina Pytlewska, córka Piotra i Magdaleny Kaweckiej.

Pabianice

woj. łódzkie, pow.pabianicki, gm. Pabianice, par. Pabianice - miasto nad rzeką Dobrzynką, w dokumentach XVI wieku  występuje pod nazwą Pabiianicze, Pabyanycze. Pabianice są starą osadą, założoną na obszarze należącym do kasztelanii Chropy (chapy, zarośla błotniste), którą Władysław Herman  nadał kapitule krakowskiej. Był to obszar lesisty, w którym jak powiada Długosz więcej bywało dzikich zwierząt niż ludzi. Z czasem jednak, do połowy XV wieku powstało na nim 28 wsi i 2 miasta (Rzgów i Pabianice). Parafię założył dopiero Jarosław ze Skotnik,  w drugiej połowie XIV wieku. W tym czasie Pabianice uzyskały przywilej miejski z prawem niemieckim. Obecny kościół parafialny wzniesiono w XVI wieku. Po przejściu dóbr biskupich na własność rządu Pabianice stały się miasteczkiem rządowym i w pierwszych latach XIX wieku liczyły 700 mieszkańców, podobnie jak Łódź. W 1827 roku było tu 162 domów i 963 mieszkańców. W roku 1860 517 domów i 4925 mieszkańców (800 Żydów). Pierwsza fabryka płótna została założona w 1830 roku. W 1848 roku urodził się tu Adam Konopacki , syn Jana i Marianny Pęczkowskiej. W sąsiednich wsiach Chocianowice i Ruda urodziły się jego siostry Anna i Eufrozyna Ignacyna Konopackie, córki Jana.

Piła koło Dąbrowy nad Czarną

woj. łódzkie, pow. piotrkowski, gm. Aleksandrów, par. Dąbrowa - osada młynarska nad rzeką Czarną, położona wśród lasów, które należały do Cystersów sulejowskich. Po pożarze młyna w 1876 roku, Franciszek Konopacki kupił osadę w 1877 roku.  Parafia Dąbrowa istniała już w 1521 roku, lecz data erekcji kościoła nie jest znana.  Wieś Dąbrowa miała w 1827 roku  41 domów i 328 mieszkańców, a w 1880 roku 42 domy i 393 mieszkańców oraz szkolę i gorzelnię. W roku 1878 urodziła się na Pile Helena Konopacka, córka Franciszka i Anny Gorzeń.

Rożenek

woj. łódzkie, pow. piotrkowski, gm. Aleksandrów, par. Dąbrowa - wieś nad rzeką Czarną w XVII wieku zwana  Rozannek. W XV wieku wieś należała do parafii Skórkowice i była własnością Krzątkowskiego. W 1508 roku wieś Rożenek, własność Mikołaja Chocimira,  należała już do parafii Dąbrowa. W 1827 roku było tu 31 domów i 205 mieszkańców. W 1880 roku była w Rożenku gorzelnia i plantacja chmielu oraz 16  domów, 56 mieszkańców, obok młyna 1 dom a w nim 13 mieszkańców. Młyn Rożenek nad Czarną był w rękach Franciszka Konopackiego w latach 1862-1876. W roku 1862 urodził się tutaj Karol Bronisław Konopacki, syn Franciszka i Anny Gorzeń.

Rzgów

woj. łódzkie, pow. łódzki wschodni, gm. Rzgów, par. Rzgów - wieś w pobliżu źródeł Neru. Rzgów jest starą osadą należącą do dóbr pabianickich, będących własnością kapituły krakowskiej. Pierwotnie należał do parafii Tuszyn. W 1469 roku kapituła krakowska zbudowała tu pierwszy kościół. Kościół obecny w stylu późnorenesansowym wzniesiony został przez kapitułę krakowską w 1630 roku. Kapituła zakupiwszy około 1460 roku wójtostwo w Rzgowie i młyn na Nerze od Andrzeja z Pabianic zajęła się lokacją miasta. Osada miała obok ludności robotniczej dość znaczną ilość rzemieślników. W 1552 roku istnieje tu młyn o 3 kołach alias folusz. W wykazie poborów za  1563 rok podano 90 rzemieślników placących po 4 grosze. Po rozbiorach w 1795 roku Rzgów wraz z dobrami kapituły utworzył królewską domenę pabianicką. W 1827 roku było tu 162 domów i 997 mieszkańców, a w 1862 roku 176 domów i 1559 mieszkańców. W 1848 roku Józef Konopacki, syn Jana i Marianny Straganowskiej otrzymał w Rzgowie dyplom czeladnika młynarskiego.

Skierniewice

woj. łódzkie, pow. skierniewicki, gm. Skierniewice, par. Skierniewice - wieś Skierniewice powstała przed 1359 rokiem i należała do rozległych dóbr łowickiego arcybiskupa gnieźnieńskiego. Znajdował się tutaj dwór arcybiskupa z rozległym folwarkiem, kościół i siedziba rozległej parafii, a także młyn wodny na rzece Łupi, o którym pierwsza wzmianka pochodzi z 1388 roku. W drugiej połowie XV wieku Skierniewice stały się wsią targową. Próbę lokacji miasta w Skierniewicach podjął w 1457 roku arcybiskup Jan ze Sprowy herbu Odrowąż. Miasto otrzymało prawo niemieckie w jego średzkiej odmianie. Po śmierci ostatnich książąt zachodniego Mazowsza: Ziemowita VI i Władysława II, ziemia rawska, do której administracyjnie należały Skierniewice, została włączona w 1462 roku do Królestwa Polskiego. Ludność utrzymywała się z rolnictwa, rzemiosła i handlu. Kupcy skierniewiccy prowadzili handel zbożem, które spławiali do Gdańska, handlowali również wołami, które kupowali na Podolu i pędzili do Niemiec. Cała zabudowa była drewniana:  ratusz, kościół, podobnie jak dwór arcybiskupi. W pierwszej połowie XVII kryzys w rozwoju miast dotknął również Skierniewice. Ostateczną ruinę i wyludnienie spowodowała wojna ze Szwecją w latach 1655-57 oraz późniejsze epidemie. W 1685 roku Skierniewice liczyły tylko około 600 mieszkańców. Dopiero w drugiej połowie XVIII w. nastąpił rozwój infrastruktury miejskiej. Powstała manufaktura sukiennicza, która funkcjonowała do 1794 roku, wzniesiono pierwsze domy murowane, ratusz, arcybiskup Antoni Ostrowski ufundował nowy kościół parafialny w 1781 roku oraz przebudował pałac arcybiskupi. Na początku XIX wieku ciągłe wojny, w połączeniu z dużymi podatkami, powodowały ruinę gospodarczą miasta. Od 1815 roku, na mocy układów wiedeńskich, Skierniewice znalazły się pod panowaniem rosyjskim. Skierniewice jako miasto narodowe nie były zaliczone do dóbr Księstwa Łowickiego, do carów należał jednak folwark skierniewicki, pałac i okoliczne wsie. Dzięki uruchomieniu Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w 1845 roku nastąpił ponowny rozwój Skierniewic. W 1885 było tu 5700 mieszkańców i 10500 mieszkańców w 1910 roku, czynne były dwie cegielnie, browar, tartak mechaniczny, fabryka kafli, fabryka grzebieni i duży młyn. Najbardziej znanym wydarzeniem związanym z dworem carskim, był zjazd cesarzy Rosji, Niemiec i Austro-Węgier, który odbył się w 1884 roku, z tej okazji wybudowano w 1875 roku istniejacy do dziś dworzec  kolejowy. Władysław Konopacki, syn Dominika Teofila i Michaliny Cicharzewskiej buduje w roku 1909 młyn parowy i dom na terenie osady Konopka, ktora jest obecnie częścią Skierniewic.

Szczawin Kościelny

woj. mazowieckie, pow. gostyninski, gm. Szczawin Kościelny, w XIX wieku par. Suserz - miasteczko nad jeziorem, połączonym z pobliską rzeką Skrwą. W 1661 roku został tu założony klasztor reformatów przez Jakuba Olbrachta Szczawińskiego, wojewodę inowrocławskiego i starostę łęczyckiego. W 1827 roku było 40 domów i 404 mieszkańców. W roku 1880 istniał jeszcze kośiół poklasztorny, wiatrak i pałac. W 1802 roku urodził się Jan Konopacki, syn Andrzeja i Anny Jankowskiej.

Wola Kazubowa

woj. łódzkie, pow. łódzki wschodni, gm. Tuszyn, par. Tuszyn - wieś, która na początku XVI wieku oddawała  dziesięcinę z łanów kmiecych i folwarku plebanowi w Tuszynie. W roku 1552 mieszka w Woli Kazubowej drobna szlachta, mająca po 1/4 łana. W 1827 roku byLo to 19 domów i 89 mieszkańców W roku 1855 folwark Wola Kazubowa o powierzchni 472 mórg należał do Mateusza Skalskiego. W 1850 roku urodził się tu Władysław Konopacki syn Józefa i Józefy Skalskiej.

Włoszczowa

woj. świetokrzyskie, pow. włoszczowski, gm. Włoszczowa, par. Włoszczowa -  miasto powiatowe od 1867 roku. Pierwsza wzmianka pisemna o Włoszczowie pochodzi z 1384 roku, ale ślady wcześniejszgo grodziska datowane są na wiek XIII. Na przełomie XIV i XV wieku Włoszczowa, z nakazu królowej Jadwigi, przeszła w prywatne ręce. Po 1511 roku Włoszczowę nabywają Szafrańcowie z Pieskowej Skały którzy buduja na Podzamczu okazały dwór.. Obecnie pozostały po nim tylko fragmenty fos i fundamenty. Lokacji miasta dokonał  w 1539 roku Hieronim Szafraniec, który uzyskał stosowny przywilej królewski. Przełom XVI i XVII wieku to nasilenie działaności Kalwinów, którzy utworzyli we Włoszczowej silnie działający ośrodek reformacji. Na ten okres przypadają początki stałego osadnictwa Żydów we Włoszczowie. Isniejący barokowy kościół parafialny wzniesiono w XVII wieku. W czasie tłumienia Insurekcji Kościuszkowskiej w roku 1794, wojska rosyjskie plądrują miasto, które niszczy także pożar. Wiek XIX to w dziejach Włoszczowy okres jej upadku i utraty praw miejskich. W 1867 roku Włoszczowa została ustanowiona ośrodkiem administracji powiatowej i jurysdykcji kościelnej, jednakże prawa miejskie odzyskała dopiero w 1919 roku. W roku 1892 urodził się tu Kazimierz Pytlewski, syn Stanisława i Teofili Nodzyńskiej.

Wroników

woj. łódzkie, pow. piotrkowski, gm. Rozprza, par. Rozprza - wieś nad rzeką Luciążą, zwana dawniej Wronikowy. Według dokumentów z 1409 roku Florian, syn Wielkiego Chorążego Ziemi Sieradzkiej, otrzymuje wsie Woźniki i Wroników. Ma z Odrowążówną syna Piotra, który zakłada wieś Gomolin. Stąd jego potomstwo zwie się Gomolińskimi. Według rejestru poborów powiatu piotrkowskiego z roku 1552 wieś Wroników minor, w parafii Rozprza, własność Mirskich i Piaszczyńskiego miała 7 osadników i 3 łany; Wroników major 7 osadników i 4 łany. W roku 1827 było 22 domów i 187 mieszkańców. W roku 1880 było 17 domów, 299 mieszkańców oraz młyn wodny, własność folwarku Wroników. Kolonia Wroników jest wzmiankowana w akcie ślubu, który w roku 1858 został zawarty między Franciszkiem, synem Jana Konopackiego, zamieszkałym w tej kolonii, a Anną Gorzeń zamieszkałą w Borowcu.

Borowiec

woj. łódzkie, pow. piotrkowski, gm. Aleksandrów, parafia Dąbrowa - wieś nad rzeką Czarną, w której w 1880 roku było 14 domów i 73 mieszkańców. W młynie w roku 1860 urodził się Konstanty Konopacki, syn Franciszka i Anny Gorzeń. We wsi Borowiec  zmarł w roku 1874 Jan Konopacki,  pradziad linii piotrkowskiej i skierniewickiej.

Brzeźnica Nowa

woj. łódzkie, pow. pajęczański, gm. Brzeźnica Nowa, parafia Brzeźnica Nowa - miejscowość o nazwie Brzeźnica, położona na skrzyżowaniu dwóch szlaków kupieckich centralnej Polski, istniała już w XIII wieku.  W dokumencie lokacyjnym z 1265 roku, Leszek Czarny, obdarowuje kościół oraz poleca wybudować dwa młyny i karczmę. Obecny neogotycki kościół murowany został zbudowany w latach 1902-1910. W 1807 roku urodziła się w Brzeźnicy Apolonia Osmólska, żona Franciszka Pytlewskiego.

Cielętniki

woj. śląskie, pow. częstochowski, gm. Dąbrowa Zielona, parafia Cielętniki - wieś nad strugą bez nazwy, płynącą ku zachodowi Warty. Dawniej Cielętniki należały do parafii w Żytnem i dopiero Bystrzanowscy, właściciele dóbr Cielętniki, wystawili kościół drewniany i w 1767 roku uzyskali erekcję nowej parafii. W roku 1827 Cielętniki  miały 40 domów i 328 mieszkańców, a w 1880 roku 58 domów i  474 mieszkańców. W roku 1835 urodził się tu Dominik Pytlewski, syn Franciszka i Apolonii z Osmólskich. Dominik był potem włascicielem młyna Działoszyn nad Wartą.

Dzierzgów

woj. łodzkie, pow łowicki, gm. Nieborów, parafia Bełchów - wieś nad rzeką Skierniewką. W roku 1827 było tu 30 domów i 1211 mieszkańców. W 1879 roku Dzierzgów liczył 48 domów włościańskich i 2 dworskie oraz  1942 mieszkańców.  W młynie nad Skierniewką w 1862 roku urodził się Lucjan Konopacki, syn Józefa i Józefy Skalskiej.

Góra

woj. łódzkie, pow. brzeziński, gm. Jeżów, parafia Jeżów - wieś nad rzeką Rawką należała do parafii Jeżów już w 1609 r. W 1827 roku było tu 14 domów i 37mieszkańców.  Zaś w 1880 roku 16 domów i 170 mieszkańców i 12 mórg ziemi młynarskiej. Parafia Jeżów szczyci się bardzo starym pobenedyktyńskim kościołem z XIII wieku. Pierwszym przełożonym klasztoru jeżowskiego (od 1113 roku) był znany polski kronikarz Gall Anonim. Osada Jeżów była niegdyś własnością książąt mazowieckich, którą książę Konrad I darował  opatowi benedyktynów w Lubieniu w 1103 roku, a Bolesław książę mazowiecki przywilejem z 1272 roku wyniósł na miasto. W 1827 roku było to 102 domów i 750 mieszkańców, w 1880 roku  96 domów i 1557 mieszkańców. We wsi Góra urodzili się dwaj synowie Jana Konopackiego: Adolf, powstaniec 1863 roku oraz Władysław. Tutaj w 1837 roku zmarła ich matka Marianna ze Straganowskich. 

Jeżów

woj. łódzkie, pow. piotrkowski, gm. Wola Krzysztoporska, parafia Rozprza - wieś, w której w 1827 bylo 18 domów, a w 1880 roku 28 domów. W wieku XIX dobra Jeżów składały się z folwarku Jeżów z młynami Kisiele i Siomki.  Do dziś zachowały się zabudowania gospodarskie dawnego majątku dworskiego z końca XVIII lub pierwszej połowy wieku XIX. Parafia w Rozprzy istniała już w XI wieku. Obecny kośicol wybudowany został w 1922 roku. W roku 1856 urodziła się w Jeżowie Antonina Konopacka, córka Jana i Marianny z Pęczkowskich.

Kochanów

woj. łódzkie, pow. skierniewicki, gm. Głuchów, parafia Głuchów - wieś, której mieszkańcy w XIX wieku wyrabiali płótno. W roku 1827 było ty 71 domów i  462 mieszkańców Parafia Głuchów ma kościół murowany z roku 1786, erygowany w 1419 roku.  W  XV wieku Głuchów był wsią należącą do arcybiskupów gnieźnieńskich, a od 1829 należał do dóbr rządowych stanowiących tzw. Księstwo Łowickie. Ludność zamożna trudniła się płóciennictwem. Dobra Głuchów, własność cara,  składały sie z wielu wsi (folwark i wieś Głuchów, kolonia Kochanów itd), oraz młynów Reczul, Gzów, Przybyszyce, Grochal. Do dziś zachował się dwór z lat 1793-1794 wraz z XIX wiecznymi zabudowaniami. W kolonii Kochanów urodził się w 1828 roku Józef Konopacki, syn Jana i Marianny Straganowskiej.

Kotuszów

woj. łódzkie, pow. piotrkowski, gm. Aleksandrów, par. Dąbrowa - wieś nad rzeką Czarną. W roku 1827 było tu 23 domów i 82 mieszkańców, a w roku 1880 30 domów i 250 mieszkańców. Wieś tę wspomina Długosz. W XIX wieku przy folwarku Kotuszów (z wsiami Kotuszów i Borowiec) był młyn wodny i pokłady torfu. W r. 1875 od dóbr tych oddzielony został folwark Borowiec. W latach 1890-1900 mieszkał w Kotuszowie i  tam zmarł Adam Konopacki, syn Jana i Marianny z Pęczkowskich. Od Adama Konopackiego wywodzi się linia piotrkowska rodziny Konopackich.

Lelów i Biała koło Lelowa

woj. śląskie, pow.częstochowski, gm. Lelów, par. Lelów - miasto nad rzeką Białą. Lelów jest jedną z najstartszych osad. Warowne położenie, obfitość źródeł i nieprzystępnych bagnisk spowodowały założenie tu warownego grodu w epoce prehistorycznej. Pierwotny kościół istniał zapewne od XIV wieku, obecny pochodzi z XVII wieku i był wielokrodnie odbudowywany. Lelów w XIX wieku posiadał szkołę początkową i dom dla starców. W 1827 roku było tu 128 domów i 875 mieszkańców; w 1880 roku  120 domów i do 1200 mieszkańców.  W roku 1869 urodziła się w Białej Stanisława Pelagia Pytlewska, córka Hipolita i Petroneli Grajewskiej.

Łowicz

woj. łódzkie, pow. łowicki, gm. Łowicz, par. Łowicz - miasto nad rzeką Bzurą. Według podania Łowicz był pierwotnie dworem łowieckim książąt mazowieckich. Po raz pierwszy Łowicz jest wymieniony w bulli z 1136 roku, wydanej przez papieża Inocentego, zatwierdzającej nadania arcybiskupom gnieżnieńskim. W połowie XIV wieku Jarosław ze Skotnik wzniósł na sztucznym nasypie nad brzegiem Bzury okazały zamek. Po 1815 roku Łowicz znalazł się w Królestwie Polskim. W 1820 dobra łowickie przeszły na własność cara tworząc tzw Księstwo Łowickie. Łowicz posiada dwa stare kościoły z XII i XV wieku, przebudowane w XVII wieku. W Łowiczu mieszkał i jest pochowany, zmarły w 1919 roku Kazimierz Konopacki, syn Józefa i Józefy Skalskiej.

Nasielsk

woj. mazowieckie, pow.nowodworski, gm. Nasielsk, par. Nasielsk - dawne nazwy miasta używane w dokumentach to Nasilzco, Nosidlsk, Nosylsk, Nosydlsk, Nosielsk, Nosselia, Nosidlsko, Nasidlsko, Nosilsko, Nasilsko, Nasylsco. Pierwsza wzmianka o grodzie, położonym w pobliżu osady targowej Nosidlsk, pochodzi z 1065 roku i jest zawarta w dokumencie wystawionym przez króla Bolesława Śmiałego dla wielkopolskiego opactwa benedyktyńskiego w Mogilnie. Część Nasielska (Nowa Wieś) zostaje nadana w 1155 roku klasztorowi w Czerwińsku, pozostałą część książę mazowiecki Janusz I nadaje na własność w roku 1366 swemu ulubionemu rycerzowi Jakuszowi z Radzanowa. Przeniesieniu własności towarzyszy nadanie  prawa miejskiego chełmińskiego. W rękach tej rodziny Nasielsk pozostaje do roku 1647, potem zmienia właścicieli, lecz pozostaje w rąkach prywatnych aż do 1866 roku. Po pożarze miasta, pierwszy murowany kościół zostaje zbudowany w 1445 roku. Obecny kościół parafialny pochodzi z początku XX wieku. W Nasielsku było przykładowo w 1777 roku 129 domów i około 774 mieszkańców , a w 1885 roku liczono 229 domów (16 murowanych), 9 garbarni, fabrykę octu, 2 młyny wodne przy grobli, 2 wiatraki, 9 zdunów i 121 szewców. Nasielsk był wielokrotnie na trasie przemarszu obcych wojsk. W roku 1806 dochodzi pod Nasielskiem do bitwy między francuską armią generała Davouta a wojskami rosyjskimi. W 1920 roku pod Nasielskiem toczą się ciężkie boje z bolszewikami.W roku 1883 urodził się Leon  Pytlewski syn  Aleksandra  i  Matyldy  z  Dobrzyńskich.

Opoczno

woj. łódzkie, pow. opoczyński, gm. Opoczno, par.Opoczno - u Długosza Oppoczno, miasto przy ujściu rzeki Węgrzynki.  Pierwsza wzmiankia o wsi Opocza znajduje się w dokumencie Leszka Czarnego z 1284 roku wydanym dla kolegiaty sandomierskiej, a  erekcja probostwa sięga zapewne XII wieku. Według Długosza osada Stare Opoczno była w XV wieku wsią królewską. Prawdopodobnie na początku XIV wieku w sąsiedztwie Starego Opoczna powstaje nowe miasto. W dokumencie króla Kazimierza Wielkiego z 1365 roku nadano mu lokację na prawie średzkim, przeniesioną w pięć lat później na prawo magdeburskie. Król  pozwala wójtowi postawić młyn na rzece Drzewicy, a drugi do obrabiania rudy. Opoczno zyskało mury obronne, istniejący do dziś zamek, nowy gotycki kościół, zbrojownię i dwór wójtowski, stając się w latach 1364-68 ośrodkiem powiatu, a w XVI wieku dekanatu kościelnego. Zygmunt August w 1550 roku pozwala sporządzić w rynku skrzynię na zbiór wody, z której rurami ma być dostarczana  do domów. Opoczno było doszczętnie zniszczone w czasie wojen szwedzkich  w 1655 roku. Lustracja z 1660 roku mówi że było tylko 20 domów, 11 rzemieślników, żadnego piekarza ani rzeźnika. Pod koniec XIX wieku Opoczno posiada dwa kościoły katolickie, synagogę, szpital, dom dla starców, szkołę, sąd, urząd pocztowy, 250 domów i 5500 mieszkańcow, kilka zakładów przemysłowych jak browar, fabrykę miodu, fabrykę octu, trzy farbiarnie, dwie garbarnie, 2 olejarnie, wiatrak i młyn wodny. . W 1880 roku Jan Dziewulski oraz bracia Władysław i Józef Lange uruchomili w Opocznie pierwszy na ziemiach polskich zakład produkcji płytek ceramicznych. W 1841 roku urodziła się tu Florentyna Pytlewska, córka Piotra i Magdaleny Kaweckiej. W 1841 roku urodziła się Florentyna Pytlewska, córka Piotra i Magdaleny Kaweckiej.

Parzniewice

woj. łódzkie, pow. piotrkowski, gm. Wola Krzysztoporska, w XIX wieku par. Bogdanów - według ksiąg podatkowych powiatu piotrkowskiego z 1533 roku wieś Parzniewice w parafii Bogdanów była podzielona między Wincentego, Feliksa i Mikołaja Parzniowskich oraz Gomulińskiego.  Wieś dawała dziesięcinę plebanowi tylko z łanów folwarcznych zaś z kmiecych na stół arcybiskupi. W 1827 roku było tu 19 domów i 241 mieszkańców. Istniejący do dziś dwórek szlachecki należał do dóbr parzniewickich, które w 1871 roku  obejmowaly kilka sąsiednich wsi o łacznym obszarze 1848 mórg. W 1850 urodziła się tu Elżbieta Florentyna Konopacka, córka Jana i Marianny Pęczkowskiej.

Pilczyca

woj. świętokrzyskie, pow. włoszczowski, gm. Kluczewsko, par. Pilczyca - w dokumentach Pylczyca, wieś nad rzeką Czarną.  W XVI wieku należała do parafii Kurzlów i dawała dziesięcinnę wikariuszom kolegiaty w Kurzelowie. Według rejestrów podatkowych z 1508 roku  Pilczyca wraz z Szadkowicami, Konarami, Wolą Dębianą należały do Szpota (Dununa) z Woli, który płacił 7 grzywien poboru. W 1540 roku Pilczyca stanowiła jedną całość dóbr z Brześciem i Kluczewskiem, które było siedzibą i własnością braci Chocimowskich, synów Andrzeja, miecznika sieradzkiego.  W Pilczycy była w tym czasie karczma, folwark, 2 sadzawki i młyn.  W 1827 roku było 29 domów 242 mieszkańców. W 1837 roku urodził się tu Wiktoryn Jan Pytlewski, syn Franciszka Pytlewskiego i Apolonii Osmólskiej.

Przedbórz

woj. łódzkie, pow. radomszczański, gm. Przedbórz, par. Przedbórz - miasto na prawym brzegu Pilicy. Pierwszą wzmiankę o Przedborzu spotykamy w 1145 roku w akcie potwierdzenia posiadłości i dochodów klasztoru w Trzemesznie. W lipcu 1239 roku w tutejszym grodzie gościli Bolesław Wstydliwy z matką i panami i Konrad mazowiecki z synem Ziemowitem. W XIV wieku Kazimierz Wielki wystawił piękny, murowany zamek  i on to prawdopodobnie nadał osadzie prawo miejskie, wystawił kościół i przeniósł parafię z przyległego Policka.  Na łowach pod Przygłowem trafił się Kazimierzowi w 1370 roku wypadek, który spowodował przedwczesną śmieć wielkiego króla. Położenie przy trakcie handlowym sprzyjało  rozwojowi Przedborza. Odwiedzał to miejsce Jagiełło, który rozbudował zamek, a w 1405 roku przeniósł je z prawa polskiego na niemieckie i zrównał co do praw, swobód i zwyczajów z Chęcinami. Według lustracji z 1636 roku było 172 domów, bożnica i 3 młyny. Za Jana Kazimierza Szwedzi spalili miasto, przyczym ucierpiał również  zamek. Lustratorowie z 1660 roku podają tylko 30 domów. W XIX wieku z zamku królewskiego pozostały jedynie szczątki. Kościół kazimierzowski zniszczony ostatecznie w czasie pożaru 1834 roku został odbudowany. W 1827 roku było w Przedborzu 196 domów i 2535 mieszkańców. W 1885 roku było 283 domów (170 murowanych) i 6600 mieszkańców oraz browar, miodosytnia, olejarnia, fabryka łyżek, 4 garbarnie, fabryka pończoch, cięgielnia, piec wapienny i fabryka płótna.  W gminie Przebórz znajdował się młyn Robak. W 1830 roku urodził się tutaj Hipolit Pytlewski, syn Stanisława (dowód osobisty Imperium Rosyjskiego nr 318, wydany przez wójta gminy Koniecpol w 1907 roku). Hipolit, właściciel młyna w Koniecpolu, był dwukrotnie żonaty z Petronela Gajewska i Petronela Szwarc i miał liczne potomstwo.

Ruda Pabianicka

woj. łódzkie, gm. Łódź miasto, par. Pabianice - w XIX wieku kolonia, folwark i osada fabryczna nad rzeką Ner, obecnie dzielnica Łodzi.  Ruda istniała już na początku XVI wieku, lecz była zapewne małą osadą leśną. W 1880 roku było tu 9 domów i 49 mieszkańców oraz cukrownia, która w 1869 zatrudniała 322 robotników. W 1843 roku urodziła sie w Rudzie Anna Konopacka, córka Jana i Marianny Pęczkowskiej.

Sarnów

woj. łódzkie, pow.zgierski, gm. Aleksandrów Łódzki, par. Dalików - wieś wraz z młynem i dwoma karczmami, według w rejestru podatkowego powiatu łęczyckiego z 1576 roku, stanowiła własność Sarnowskich. Na początku XVI wieku łany folwarczne,  zdawna odrębne od kmiecych dawały dziesięcinę plebanowi w Dalikowie, kmiece zaś kolegiacie łęczyckiej. W 1880 roku wieś ma 21 domów, 295 mieszkańców, zaś folwark 11 domów i 253 mieszkańców. Młyn wodny nad rzeką Bełdówką oraz pokłady torfu należały w 1888 roku do dóbr Sarnów. W 1807 roku urodził się tu Piotr Pytlewski,  syn Jana i Marianny Karpińskiej.

Sulejów

woj. łodzkie, pow. piotrkowski, gm. Sulejów, par. Sulejów - miasto nad rzeką Pilicą, które w starych dokumentach  występuje pod różnymi nazwami : rok 1145 Sulugew, rok 1176 Siliow, rok 1178 Suleo, rok 1213 Sylio. Zawiązkiem osady było starożytne targowisko przy przewozie przez Pilicę. W XII wieku pobierano tu cło wodne. Nadane klasztorowi Cystersów, zostało pod władzą opatów, którzy uzyskali prawa miejskie zapewne w XIII w. Długosz podaje, że terytoria klasztoru wraz z wsiami należały do niejakiego Racława (Rościsława) z rodziny Skarbków, herbu Abdank. Umierając bezpotomnie w 1176 roku miał zapisać swój majątek na kościół. Wkrótce po śmierci Racława, książę Kazimierz Sprawiedliwy zajął się fundacją klasztoru dla niedawno przybyłych do Polski Cystersów z klasztoru Morimond we Francji. Na prośbę zakonników papież Grzegorz IX przyjmuje w 1229 roku klasztor pod swoją opiekę i potwierdza posiadłości i przywileje nadane przez książąt. Akt papieski wymienia w liczbie wsi Milejów z prawem połowu bobrów na rzece Luciąży. Budowę istniejącego do dziś póżnoromańskiego kościóła przyklasztornego Cystersi ukończyli w 1232 roku. Z utworzeniem miasta Cystersi wznieśli drugi kościół drewniany i utworzyli parafię. Obecny murowany w stylu neogotyckim budowany był w latach 1901-1903. Od bardzo dawna ludność trudniła się wypalaniem wapna, spławianego Pilicą. Miasteczko było biedne i nieludne. Szwedzi w 1655 roku, a później pożar w 1731 roku niszczą całą osadę. Po 1795 roku miasto przeszło pod panowanie pruskie, zaś klasztor pod panowanie austriackie. Po 1815 roku Sulejów został  włączony do dóbr rządowych Koło. W 1827 r. było tu 154 domów i 1201 mieszkańców. W 1862 roku 157 domów (18 murowanych) 1747 mieszkańców w tym 552 Żydów. W roku 1917 zmarła tu Anna Gorzeń, zona Franciszka Konopackiego.

Ważne Młyny

woj. łódzkie, pow. pajęczański, gm. Nowa Brzeźnica, par. Brzeźnica - wieś, w XIX wieku dwie osady młynarskie nad rzeką Wartą oraz karczma. W 1880 roku pierwsza miała 2 domy i 10 mieszkańców oraz 12 mórg ziemi, zaś druga 2 domy,  6 mieszkańców i 10 mórg ziemi. W 1827 roku były tu 2 domy i 12 mieszkańców. W 1846 roku urodził się w Ważnych Młynach Karol Pytlewski, syn Franciszka i Apolonii Osmólskiej, a w 1872 roku urodziła się Weronika Wiktoria Pytlewska, córka Leona.

Wólka Jeruzalska

woj. łodzkie, pow. skierniewicki, gm. Kowiesy, parafia Jeruzal - wieś nad rzeką Chojnatką dopływem Rawki, która w roku 1579 ma 1 ? łanu kmiecego. W roku 1827 było tu 9 domów i 97 mieszkańców, a w 1880 roku 64 mieszkańców. Parafia Jeruzal, erygowana w XIII wieku, posiada kościół murowany z 1798 roku, wystawiony przez Niemiryczów. Jeruzal do 1877 roku należał do dóbr doleckich. Dobra Doleck składały się z kilku folwarków i wsi oraz wieczysto-czynszowych osad młynarskich Dolecko i Gaczna. W gminie Doleck znajdowała się też osada młynarska Ryksów. W roku 1839 urodził się w Wólce Jeruzalskiej Franciszek Konopacki, syn Jana i Marianny Pęczkowskiej.

Zgierz

woj. łódzkie, pow. zgierski, gm. Zgierz, par. Zgierz - w dok. Zguyr, Sguyr, Zcgey, Shegrz, miasto fabryczne nad rzeką Bzurą. Przypuszcza się, że nazwa Zgierza oznacza miejsce zgorzałe, miejsce palenia ogni ofiarnych, miejsce po wypalonym lesie. Pierwsza wzmianka o mieście znajduje się w akcie z  1231 roku sporządzonym przez biskupa kujawskiego Michała we wsi Zgierz, gdzie Święta Wielkanocne spędził książę Konrad Mazowiecki w towarzystwie księcia wielkopolskiego Władysława Odonicza i opata sulejowskiego Villermusa. Prawa miejskie otrzymał Zgierz przed rokiem 1288. Zgierz nazwany jest miastem książęcym w akcie z 1318 roku, na podstawie którego, dochody z opłat za przewóz towarów przez terytorium miasta pobierane na rzecz klasztoru wąchockiego, będą przekazywane na dobro księcia Władysława Łokietka. W roku 1345 Władysław książę Dobrzański nadaje miastu wójtostwo. Do wójtostwa należały dwa młyny ze stawami, pastwiska, grodzisko przy rzece, bory, pasieki, gaje i łąki. Parafia zgierska powstała na początku XIII wieku. Obok  kościoła na wzgórzu położona jest najstarsza część miasta. Akta z 1576 roku podają, że w Zgierzu było: 17 rzemieślników, 5 karczm, 3 gorzelnie, 6 przekupniów i 2 komorników oraz 37 łanów uprawnego pola (1110 morgów), 91 domów w których mieszkało 698 mieszkańców. W czasie wojny ze Szwedami Zgierz uległ ogromnemu zniszczeniu,  pozostało w nim zaledwie 10 domów i 70 mieszkańców. W 1793 roku Zgierz znalazł się na terenie zaboru pruskiego. Znaczące ożywienie gospodarcze nastąpiło dopiero na początku XIX wieku, kiedy to władze Królestwa Polskiego organizowały ośrodki przemysłu włókienniczego. Do 1830 roku Zgierz zajmował pierwsze miejsce w produkcji tkanin wełnianych w Królestwie Polskim. Przybywają do Zgierza koloniści z Niemiec, osiedlając się po drugiej stronie rzeki Bzury, gdzie powstaje dzielnica Nowe Miasto. Duży zespół tak zwanych domów tkackich w centrum Zgierza powstał w latach 1821-1823. W 1865 roku Zgierz posiada 86 domów murowanych, 378 budynków drewnianych i 10.300 mieszkańców. W 1901 roku uruchomiono linię tramwajową ze Zgierza do Łodzi. W 1863 roku urodził się tu Jakub Konopacki syn Wojciecha i Franciszki Sass.

Projekt i wykonanie Barbara Kłosowcz